Chapter 17: You have got a sister...

Po wakacjach w pełnym uroku Paryżu, nadszedł czas na dziewiętnasty lipca - dzień powrotu do Londynu. 
Pod dodanymi na twittera zdjęciami z wakacji, były też komentarze - większość od fanek i oczywiście nie zabrakło również tych od Veronicy. Były miłe typu: "Jesteście słodką parą" czy "Życzę wam wszystkiego najlepszego w związku", ale i gorsze "Nie chcę więcej widzieć Cię przy Niallu" i "Nie zasługujesz sobie na niego".
-Nie przejmuj się - szepnął do mnie, gdy lecieliśmy do domu - przejdzie im, zobaczysz. - No mam taką nadzieję. Nie wytrzymam tego dłużej. 

***

-Hejka chłopaki - powiedziałam wchodząc z walizką w ręku przez drzwi domu.

-Cześć ślicznotko - Hazz podszedł do mnie i na powitanie pocałował w policzek. 

Nowy pokój Nialla i Kate

-Gdzie Lou z Liamem? - zapytałam Zayna który siedział na kanapie oglądając coś w telewizji. 

-Jechali na Wembley. Dzisiaj mecz jest.

-A to spoko- powiedziałam i weszłam na górę

 Jutro muszę o 8.00 wstać, nie... Wyciągnęłam z walizki kupioną na jutro sukienkę. 

-O której jutro musimy tam iść?- Niall

-Hann powiedziała że mamy być u niej  o 12.00 .  I tak jak by co nie panikuj gdyby mnie jutro nie było. O 9.00 mam fryzjera. 

Cholera. 23.30 .

-Niall, idę już spać - powiedziałam i wtuliłam się w poduszkę.  -Dobranoc - dał mi buziaka a ja zasnęłam. 

***

Niall i Kate <3

-Hej Hanne - przywitałam się z moją siostrą. Miała na sobie prześliczną suknię. 

-Hej Siostra. Wiesz co? Mama przyjechała!

-Nie gadaj! Gdzie jest? - mój Boże...Nie widziałam jej już wieki. A w zasadzie pięć lat...

-Powinna zaraz przyjść. Wyszła tylko do sklepu. Gdzie masz Nialla?

-Przyjdzie zaraz. Musi jeszcze uzgodnić coś z chłopakami. 

Mama! - weszła przez drzwi. Zmieniła się. Bardzo. 

Hanne <3

-Córcia, jak ja Cię długo nie widziałam. Wyrosłaś - uśmiechnęła się do mnie i przytuliła. 

-A taty...nie ma?

-Mówiłam Ci przecież, rozstaliśmy się.

***

No to gratulacje Hanne Miller- Johnson - powiedziałam do mojej siostry gdy wszyscy byliśmy już na sali weselnej.

Po kilku godzinach Nialler wyszedł gdzieś się przejść z Mathem, a ja siedziałam z mamą przy jednym stoliku i rozmawiałyśmy. 

-Muszę Ci coś jeszcze wyznać Kate - moja mama. Jak znowu zacznie mi coś gadać co mnie zdołuje to mam resztę dnia do bani. 

-Ty i Hanne macie dwudziestopięcioletnią siostrę- Że co niby?! Jakim cudem?! I jeśli to ma być prawda, dlaczego ukrywali to przez tyle lat?! - Ma na imię Clara. Właściwie Clarie Veronica. - Więc Clarie Veronica, Hannah Monica i Catherine Gabrielle Miller.

-A Hanne o tym wie? - zapytałam wstrząśnięta

-Mam zamiar jej o tym powiedzieć. Wiem, jesteś teraz zawiedziona że dopiero teraz Ci to mówię, ale..

-Powiesz mi chociaż gdzie ona teraz mieszka? I czemu ja jej nie znam?

-Nie znasz jej bo mieszkała u mojej starszej siostry. Kate ja byłam młoda, byłam w Twoim wieku. Mieszka teraz w Irlandii w Dublinie.

-A myślisz, że gdybym ja teraz zaszła w ciążę, oddałabym dziecko? Jeśli myślisz że tak to się grubo mylisz - wybiegłam z sali i szłam do parku. Nie umiem w to uwierzyć. Usiadłam na drewnianej ławce i zamiast się cieszyć, mało co się nie rozpłakałam.

Zobaczyłam Nialla idącego z Mathem do restauracji. Całe szczęście że mnie nie widzieli.
Chociaż z jednej strony znowu będzie się denerwował gdzie jestem. Siedziałam tak przez dobre kilka minut, aż podszedł do mnie pewien młody, chłopak.

-Śliczna, jak masz na imię? - popatrzyłam się na niego. Nie był gościem weselnym. Miał na sobie ubrany zwykły T-shirt i spodnie.

-Catherine - wstałam z ławki. Był kilka centymetrów ode mnie wyższy. 

-Może masz ochotę na spacer wokół zamku?

-Z miłą chęcią - ruszyliśmy, a ja z moją długą sukienką prawie co się nie przewróciłam. Pół godziny później zobaczyłam Nialla. Szuka mnie. Widzę zdenerwowanie na jego twarzy. 

- Philip, mój chłopak idzie, idź już - powiedziałam zdenerwowana.

-Napiszę Sms - puścił mi oczko i odszedł.

-Kto to był- Niall. Ten jego wściekły głos. 

-Nieważne- powiedziałam do niego obojętnym głosem. 

-Do jasnej cholery. Pytam się kto to był!

-Znajomy- szarpnął mnie za rękę i można powiedzieć że ciągnął do sali. 

-Słuchaj no kochana. Ja jestem Twoim chłopakiem i to ja będę decydował z kim się spotykasz. I Ty, nie masz tu nic do gadania.-

Czuję, że szykuje się pierwsza kłótnia...

Czytasz+Komentujesz=Inspirujesz