Chapter 13: Kidnapping

***

Byliśmy już pod hotelem. Sztokholm jest piękny. Tak jak cała Szwecja.  Niepokoiłam się o Hanne. Jeszcze do niej nie dzwoniłam. 

-To co, jakie pokoje bierzemy?- Harry

-No ja na pewno chcę mieć pokój z moją ślicznotką - powiedział Nialler , obejmując  mnie ramieniem.

-To my bierzemy jeden wspólny czteroosobowy - powiedział Lou i poszliśmy do recepcji.

-Teraz możesz się popisać- powiedział Nialler, gdy odesłali mnie do recepcji. Wzięłam kluczyki i udaliśmy się wszyscy do pokoi. 

-Czemu w tym hotelu  nie ma windy? -zapytałam gdy wchodziliśmy na szóste piętro.

Pokój Kate i Niallera

-Jest, tylko była zajęta - powiedział Zayn, gdy wreszcie doszliśmy na nasze piętro. My szóste, oni ósme. Powodzenia. 

-Cholernie boją mnie nogi - powiedziałam gdy wchodziliśmy do pokoju. 

-Nie tylko Ciebie - zaśmialiśmy się. Czym prędzej włączyłam telefon i zadzwoniłam do Hanne.

-Cześć Hann! Jak się czujesz? - zapytałam zmartwiona. Wkońcu to moja jedyna siostra.

-Jest dobrze. Tylko mam skręconą kostkę. - Dzięki Bogu. Nic poważnego się nie stało. 

-Jesteś już w domu? 

-Tak, Camilla mnie przywiozła. Dzwoniłam do niej. 

-Okej. To nie będę Ci teraz głowy zawracać. 

-Zrób mi zdjęcia z każdego kraju! - zaśmiałyśmy się obie. 

-No jasne że zrobię. Do usłyszenia - odetchnęłam z ulgą. 

-I co z nią? - zapytał blondyn. 

-Ma tylko złamaną kostkę. 

-To co robimy? Godzina jest jeszcze młoda.- Niall

-Może na miasto?

Rynek w Sztokhomie

-Jasne, ubieraj się - powiedział i otworzyłam moją walizkę. Ubrałam się i wyszliśmy. Całą drogę trzymaliśmy się za ręce. Po drodze spotkała nas też grupa fanek. Autografy i zdjęcia. 

Nie mam nic przeciwko. 

Była 21.00. Robiło się już ciemno. Siedzieliśmy na rynku. Było cudownie. 

-Chcesz coś do jedzenia kotku? - Niall. Widać troszczy się o mnie.

-Mam ochotę na hot-doga.

-Dobra, to ja pójdę zamówić. Czekaj na mnie. -powiedział i odszedł.

Siedziałam tam, podziwiając piękny rynek. Aż nagle ktoś złapał mnie. Co tu się do cholery dzieje?! 

-Niall!!! 

 Było za późno. Wzięli mnie gdzieś. I co ja teraz zrobię?

 -Auu! - zrzucili mnie na zimny beton.

-Jezu Kate, nic ci nie jest? 

-Nic. Tyko trochę potłuczona i torebkę mi ukradli. 

-Chodźmy lepiej do domu - udaliśmy się w stronę hotelu. Dalej nie wiem kto to był. Przecież nikt mnie tu nie zna. Cholera, zaczynam się bać...