Chapter 29: Back

*Oczami Kate*

Mama mojego narzeczonego już poszła do hotelu, Nialla jeszcze nie było, więc postanowiłam zrobić sobie rundę po Oxford Street. 

Włożyłam do portfelu zaoszczędzone pieniądze i zostawiłam kartkę dla Nialla: "Poszłam do centrum. Będę koło 17.00"

Błądziłam długo po sklepach, aż stanęłam przed moim ulubionym sklepem. Weszłam do środka, a oczy wszystkich zwróciły się na mnie. Przechodziłam obok regałów i nagle zaczepiły mnie dwie nastolatki. 

-Przepraszam możemy z panią zdjęcie?- trochę mnie wryło.

-Jasne- kilka sekund później odezwała się druga. 

-Bo wie pani,chcemy mieć pamiątkę kiedy to NASZ Nialler był zajęty. Przecież pani leci tylko na jego pieniądze. A on się tylko zauroczył, prawda?

-Wmawiajcie sobie- powiedziałam ze zdenerwowaniem i odeszłam. Weszłam do mojego auta i zaczęłam się bić z myślami.Dlaczego one tak myślą? A może tak jest naprawdę? Ale przecież ja nie lecę na jego kasę tylko na niego! Nie jako członka One Direction, ale jako zwykłego chłopaka! A jeśli on mnie nie kocha? Ale gdyby mnie nie kochał, troszczyłby się tak o mnie? Cholera jasna! Mało co nie uderzyłabym o inny samochód. Przez to wszystko mało co się nie rozpłakałam. Weszłam wreszcie do domu. Niall specjalnie dla mnie wziął sobie wolne. Siedział na kanapie przeglądając swój telefon.  

-Cześć kochanie. Idę na górę. Jestem wykończona.  
-Zaraz do Ciebie przyjdę- poszłam na górę. Wzięłam z naszego pokoju kosmetyczkę  i pobiegłam do łazienki. Zaczęłam szukać to, co zawsze miałam przy sobie. Nigdy nie wypakowywałam. Żyletka. Obróciłam ją kilka razy w palcach i przecięłam pierwszy raz. I drugi. Zrobiłam to kilka razy. Krew ciekła po mojej ręce, a ja nie umiałam tego zatamować. Poczułam ulgę i osłabienie. Usłyszałam krzyki dobijającego się do łazienki Nialla, ale nie miałam siły odpowiedzieć...na nic...

~You and I We don't wanna be like them We can mal the eke it 'tilnd Nothing can come between You and I Not even the Gods above Can seperate the two of us No, nothing can come between
You and I~ 

*Oczami Nialla* 

Nie wiem co robić. Nie wiem co ona robi. Nie odpowiada..boję się o nią...Nie wiem jak, ale udało mi się otworzyć te drzwi.  Co ona narobiła...Leżała nieprzytomna na podłodze. Z jej ręki lała się krew. Bez wahania wziąłem ją na ręce i zaniosłem do auta. Pojechałem do pobliskiego szpitala. Z jej ręki ciągle lała się krew. A jeśli coś się stało naszemu dziecku? Za bardzo to przeżywam...ale ja ją po porostu kocham...

*Oczami Kate*

Poczułam dotyk na mojej dłoni. Nialler. Mocno ją trzymał.  

-Co ty najświętszego zrobiłaś...Martwię się o Ciebie. Od tej chwili nie opuszczę Cię. Będę z Tobą dzień i noc. Żebyś nigdy więcej nie zrobiła takiego głupstwa...

-Ale ja nie chciałam...Ona wróciła. Depresja wróciła...-z moich oczu poleciało kilka łez.

-Po co to zrobiłaś?- zobaczyłam łzy na jego policzkach i czerwone oczy. Płakał. 

-Wiesz że była w centrum...Zaczepiły mnie tam..jakieś dziewczyny. Fanki. Gadały coś o tym że ja Cię nie kocham, a ty się we mnie zauroczyłeś...- nie wytrzymam dłużej takiego życia.

-Przez taki głupstwo? Katy...nie słuchaj ich. Niech mówią co chcą.

*Oczami Nialla*

Jest mi cholernie przykro...Nasi fani..Do sali wszedł lekarz. Poprosił mnie na zewnątrz. 

-Jest pan dla niej kimś bliskim?

-Mężem...to znaczy narzeczonym. 

-Pana narzeczona..Samo okaleczała się kiedyś?

-Wspominała że cztery lata temu popadła w depresję. Cięła się....A czy z dzieckiem wszystko w porządku?- spojrzał na mnie jak na głupiego.

-W którym jest miesiącu? 

-Zaczął się drugi. 

Lekarz odszedł, a ja usiadłem na krześle. Wyciągnąłem  telefon i tweetnąłem: "Do dziewczyn które Kate dzisiaj spotkała. Moja narzeczona znalazła się przez was w szpitalu" 

Chyba pierwszy raz w życiu płaczę. Tak na poważnie. Lekarz znowu wrócił i mnie zaczepił.

-Mógłby mi pan jak najszybciej dostarczyć jej dokumentację medyczną z tamtych lat? Mogłaby się teraz przydać.

-Jasne- wybiegłem ze szpitala i wybrałem numer Hanne. Ona ją musi mieć. Na pewno.Teraz gówno mnie to obchodzi że nie można gadać jak jeździ się autem. Chodzi o moją kochaną Kate. 

-Hanne? Mogę wpaść za 10 minut?

-Jasne! Będę czekać!- jechałem przez drogę jak głupi. Jeszcze czerwone światło. Jasna cholera. Dotarłem wreszcie pod dom Hanne. 

-Cześć Niall. Wejdź do środka. 

-Ja tylko w jednej sprawie. Masz dokumentację Kate gdy miała depresję? 

-Co się stało?- przerażenie w głosie

-Znowu się zaczęła ciąć. Ja już nie wiem co robić by jej było dobrze Hann...

-Tyko jest jedna kwestia..Ja nie wiem czy ją jeszcze mam...

_______________________________

Cześć kochani!

Musieliście długo czekać ale myślę że się opłacało :D 

Następny rozdział prawdopodobnie w piątek :) 

Czytasz= Komentujesz 

Paula :*