Chapter 34: He wanted me to pick you

Zaliczyliśmy już chyba wszystko. Byliśmy nawet w pobliżu mojej starej szkoły. 
-Byłaś razem z Harrym u Jasmin?
-Kogo?
-No tej fotografki...
-Tak. Powiedziała mi że mam kiedyś z wami przyjechać. 
-Ona zrobi z Ciebie gwiazdę. Będziesz sławna - a jednak. Moje słowa na temat tego żeby spróbowała w modelingu nie poszły  na marne. 
-Wiesz o tym że tylko dwa tygodnie  i będziesz Kate Horan?
-Wiem kochanie. I bardzo się z tego powodu cieszę....

*Oczami Kate*

Przed chwilą gdzieś wyszedł i powiedział mi że wyśle Sms, no i że mam niby wyjść na balkon...

 

Wyszłam więc i zobaczyłam piękne zapalone świece, ułożone w serce. 

 Postarał się. Ale ja też mam dla niego niespodziankę. Mam prześliczną suknię ślubną. On tak się dla mnie stara, a ja nie powiedziałam mu całej prawdy, o tym gdy nie było go w Londynie...

***

-Kochanie, czemu ty jesteś taka smutna?- leżymy w łóżku. Jego ramiona owinęły moją klatkę piersiową.  Cholera. Chyba czas mu powiedzieć...-Czemu nic nie mówisz?

-Bo jak Ci powiem będziesz zły. Bardzo zły. 

-Nie będę, obiecuję.

-Harry chciał mnie Tobie odebrać...

#Wspomnienie

-Harry, daj już spokój. Ja jestem naprawdę szczęśliwa z Niallerem...-siedzimy w moim pokoju. Przepraszam, moim i Nialla pokoju. 

-Ale ze mną by Ci było o wiele lepiej... Przecież dobrze wiesz że ja zawsze dostaję tego czego chcę...- popatrzył na mnie chytrym wzrokiem i wpił się tak po prostu w moje usta...

#Koniec

Do  jego pięknych oczu napłynęła złość. 

-Pamiętaj, że Cię nie oddam nikomu. Nikomu, rozumiesz?!

-Ale ja też chcę być tylko z Tobą...

***

Nie no, błagam. W tym miesiącu przytyłam już 1,5 kg. 

-Boże, ja nie chcę być taka gruba...

-Kochanie, jesteś idealna...Nosisz nasze dziecko. Będę Ci płacił na fitness, aerobik, co tylko będziesz chciała. Ale błagam Cię, ni odchudzaj się w trakcie ciąży!

Wylądowaliśmy już w Londynie. Nie chcę wiedzieć co Niall zrobi Hazzie. Po prostu nie chcę. Harry zakazał mi mówić o tym Niallerowi. 

-Niall, błagam Cię, nie rób nic Harry'emu. 

-Nic mu nie zrobię. 

-Na prawdę?

-Tylko jak jeszcze raz zajdzie taka sytuacja, od razu mnie o tym informujesz. 

-Eee...Kotku, czemu ty nie jedziesz na naszą ulicę?

-Przecież jadę na nią.

-Ale na Lyall Street nie ma naszego domu.

-A może jest?- zaparkował przed wielką willą i się uśmiechnął - Witam w domu! - wyszłam z auta i nie umiałam w to uwierzyć. Piękny ogród....Boże zatkało mnie. Dom miał trzy piętra. 

-Jak ja Ci mam podziękować? 

-Zostań ze mną do końca życia i jeden dzień dłużej...