wtorek, 4 listopada 2014

Chapter 32: Do not do this to me more ...

Po dwudziestu minutach wyszłam z gabinetu. Próbowałam zadzwonić do ukochanego.
-Cześć kotku, jak tam? 
-Ty się jeszcze pytasz? Zostawiasz mnie samą razem z Hazzą i jeszcze się pytasz jak tam?!
-Kochanie wybacz mi. Pilna sprawa w pracy. Jestem na konferencji w Manchestarze. 
-Dobra...Ale mam wiadomość. Byłam u lekarza. Będziemy mieli synka! - usłyszałam głośny krzyk radości. Cieszy się. 
-Świetnie! Wiesz co, muszę kończyć. Będę za parę dni jak dobrze pójdzie.  
***
-Może ta? - chodzimy z Camillą już kilka dni po sklepach z sukniami ślubnymi.
Camilla i Kate
-Katy! Ta! Jest prześliczna! - pobiegłam do Cam. Ona jest idealna! I na dodatek pasuje! Zgrzeszyłabym gdybym jej nie wzięła. 700 funtów....to dopiero suknia, a gdzie cała reszta? No ale w końcu wesele ma się raz w życiu...
-Teraz idziemy po suknię dla Ciebie!- złapałam moją BFF za rękę i pobiegłyśmy w kierunku sklepu.
Poszło nam o wiele łatwiej. Spędziłyśmy tam tylko półtorej godziny. Wybrałyśmy prześliczną sukienkę  i rozeszłyśmy się do domów...
***
*Oczami Nialla*
Jestem już w domu. Kurde...źle się z tym czuję. Okłamałem Kate. Nie jechałem wcale do Manchaster. Byłem w Stanach załatwiać sprawy związane ze ślubem.  Cicho wszedłem do naszego pokoju. Mój aniołek jeszcze spał. Położyłem się obok niej, a jej nieświadoma ręka dotknęła mojego ciała. 
-Nialler?! - patrzyła na mnie ze zdziwieniem
-No a kogo oczekiwałaś? Nie mam prawa już spać w moim łóżku?- zaczęliśmy się śmiać.  Zamknąłem ją w moich ramoinach.
-Nie rób mi tego więcej...
-Obiecuję. Wiesz co? Pakuj się, jedziemy do Irlandii
Automatycznie wstała z łóżka. 
-Ale....jak?!
-Normalnie. O 13.00 mamy lot. Pokarzę Ci wszystko po kolei obiecuję..
-Już się ogromnie cieszę!- będę niespodzianki...Jedna w Irlandii, a jedna tutaj... 
_________________________________________
Przepraszam że musieliście długo czekać :/
Ale no wiecie...szkoła i na dodatek miałam w domu gości :)
Ale mimo to myślę że się podoba :D 
Czytasz= Komentujesz 
Pozdrawiam :*
Wasza Paula :*

sobota, 18 października 2014

Chapter 31: Congratulations in this case son ...

-Nialler, chodź do mnie...-wyciągnęłam rękę na drugą połowę łóżka...ale nie czuję nic. Nie ma go czy co? Usłyszałam natomiast cichy śmiech. Otworzyłam oczy i ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam siedzącego na brzegu łóżka Harry'ego. 
-Cześć mała. Zdziwiona, co?
-Hej Hazz. Gdzie Nialler?
-Manchaster. Pilna sprawa. Przez trzy dni ja będę Twoim Niallem. Pasuje?
Nagle w mojej głowie zaroiło się od pytań. Pilna sprawa? Powiedziałby mi przecież...Harry ciągle siedział i się uśmiechał. Wstałam z łóżka i Hazza powiedział mi że mam się ŁADNIE ubrać. Po co ŁADNIE? Ale no dobra, niech będzie. Poszedł, a ja się ubrałam i poczesałam.  Już za nim tęsknię. Boję się o niego, tak  jak on boi się o mnie. W dodatku dzisiaj mam wizytę u ginekologa. Świetnie. 
-To gdzie Cię zabrać? 
-Gdzie tylko chcesz - zaśmiałam się i weszliśmy do czarnego Audi- tylko bądźmy w domu o szesnastej. Proszę.
-Co Ci tak śpieszno?
-Mam wizytę u ginekologa- znowu się zaśmiał z na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Auto stanęło przed budynkiem, w którym nigdy nie było. Jeden z najwyższych wieżowców w Londynie. 
-Gdzie idziemy?
-Niespodzianka- lubię uśmiech Hazzy. Gdy on się śmieje, ja automatycznie też. Weszliśmy do budynku i wjechaliśmy windą na trzydzieste pierwsze piętro. Było to- sądząc po wyglądzie- jakieś studio. Tylko jeszcze nie wiem jakie. Harry wita się z wszystkimi ludźmi- chyba tu często bywa. 
-Katy, oddaję Cię w ręce najlepszego fotografa w Londynie. Będę za godzinę. 
Odszedł, a ja zdziwiona, może nawet przestraszona, szłam za jakąś młodą kobietą. Weszłam do pomieszczenia, gdzie było wszędzie wszystkiego za dużo. 
Zdjęcia z sesji Kate
-Słyszałam wiele dobrych opinii o Tobie. Jesteś narzeczoną Nialla, prawda? Długo pracuję już z chłopakami, a Nialler cały czas Cię chwali, więc zapytałam go, czy nie chcesz spróbować, więc nie zawiedź mnie - puściła mi oczko, a ja zaczęłam pozować. Byłam w swoim żywiole. Uwielbiam to. Godzinę później wszedł Harry. Patrzył na mnie jak osłupiały. Fotografka odłożyła aparat i zaczęła ze mną rozmawiać. 
-Skończyłaś już studia? 
-Tak, w tym roku. 
-A kim jesteś z zawodu?
-Studiowałam filologię angielską. 
-Dziewczyno, taki talent jak ty, nie może się zmarnować! Przyjedź kiedyś z chłopakami, przedstawię Cię mojemu szefowi. Coś z Ciebie będzie.
Wyszliśmy z Harrym na zewnątrz i pojechaliśmy na obiad. Próbowałam skontaktować się z Niallerem. Nie odbiera. Co tu się do cholery dzieje?!
***
Czekałam na korytarzu w klinice. Lekarka zawołała mnie do swojego gabinetu. Położyłam się, a ona zaczęła robić mi USG. 
-Mam pytanie. Idzie rozpoznać już płeć?
-Ma pani już dzieci? 
-Nie
-No to gratuluję w takim razie synka...

Czytasz= Komentujesz

czwartek, 16 października 2014

Chapter 30: You do not do more?

Przez chwilę nie powiedziałem nic. Jak to ona jej nie ma? 
-Poszukam. Poczekaj chwilę - podeszła do szerokiej komody i otworzyła najwyższą półkę. Wyciągnęła teczkę i zaczęła szukać. 
-Myślę że powinno wystarczyć- podała mi do ręki pismo. 
-Dzięki. Jesteś wielka - uśmiechnąłem się i mocno ją przytuliłem.  Wsiadłem ponownie do auta i pojechałem. Dostarczyłem lekarzowi te papiery i wróciłem do ukochanej. 
-Jak tam misiu?- złapałem mocno jej rękę. 
-Jest dobrze. Chociaż jeszcze trochę boli. 
-Obiecaj mi że tego więcej nie zrobisz. Rany Ci się zagoją i zapomnisz o tym wszystkim- nie odzywała się przez chwilę. 
-Obiecuję. Ale musisz mnie pilnować. Zaśmiała się. 
-Kiedy możesz wyjść?
-Powiedzieli że za dwa dni, jak się nic nie pogorszy. Ale chcę teraz!- zawołała lekarza. 
-Chcę wyjść na własne rządanie.
-Nie ma mowy Kate- szepnąłem jej  do ucha ostrym tonem. 
-W zasadzie mogłaby pani...
-Ale zostaje tutaj- spojrzałem na nią. Chyba wie co oznacza mój wyraz twarzy. Mamy sobie coś do wyjaśnienia. 
***
Jedziemy do domu. Wreszcie. 
niewygodnie śpi się bez niej. 
-Wydaje mi się, czy tutaj coś się zmieniło?
-Nowy telewizor- uśmiechnęła się i chyba jak najszybciej mogła pobiegła po schodach na górę. 
-Już zapomniałam jakie to łóżko jest wygodne- położyłem się obok niej. 
-Wybrałaś imię? Miałaś dużo czasu...
-Tylko to nie jest takie łatwe gdy narzeczony siedzi z Tobą prawie cały dzień. 
-To może teraz pomyślimy? Co ty na to?
-Gdy będzie chłopak...hmm..myślę że będzie dziewczynka, więc jeśli będzie dziewczynka...będzie Alison.  A jak chłopak, chcę Jamesa. 
-Na Jamesa się zgadzam, ale Alison? Może Simone? 
-Ładnie. Simone Mia Horan i James Matthew Horan. 
-Czemu Mia? I Math?
-Była kiedyś u nas w klasie dziewczyna, która się nazywała Mia. Była ładna i wszyscy chłopcy się za nią uganiali. Dlatego myślę że nasza Mia będzie taka sama...A Matthew dlatego, że Math zawsze mi pomagał, nawet przed naszym związkiem. Zawsze gdy przychodził do Hanne, nigdy mi nie odmówił pomocy- leżeliśmy dłuższą chwilę na łóżku.
-Masz już sukienkę?- jestem strasznie ciekawy. 
-Aj, nie powiem Ci- uśmiechnęła się anielsko. Wstała z łóżka i rozebrała się. Ma taką piękną figurę. Powinna spróbować w modelingu. 
-Jestem wykończona. Idę spać kochanie- pocałowała mnie na dobranoc, a ja zacząłem nad nią czuwać. Bawiłem się kosmykiem jej włosów. Nadal nie wierzę w to, że będzie to moja ukochana żona. Chcę z nią być. Zawsze. Każdy facet na świecie powinien mi zazdrościć. Jest cudowna. 

środa, 15 października 2014

Chapter 29: Back

*Oczami Kate*
Mama mojego narzeczonego już poszła do hotelu, Nialla jeszcze nie było, więc postanowiłam zrobić sobie rundę po Oxford Street. 
Włożyłam do portfelu zaoszczędzone pieniądze i zostawiłam kartkę dla Nialla: "Poszłam do centrum. Będę koło 17.00"
Błądziłam długo po sklepach, aż stanęłam przed moim ulubionym sklepem. Weszłam do środka, a oczy wszystkich zwróciły się na mnie. Przechodziłam obok regałów i nagle zaczepiły mnie dwie nastolatki. 
-Przepraszam możemy z panią zdjęcie?- trochę mnie wryło.
-Jasne- kilka sekund później odezwała się druga. 
-Bo wie pani,chcemy mieć pamiątkę kiedy to NASZ Nialler był zajęty. Przecież pani leci tylko na jego pieniądze. A on się tylko zauroczył, prawda?
-Wmawiajcie sobie- powiedziałam ze zdenerwowaniem i odeszłam. Weszłam do mojego auta i zaczęłam się bić z myślami.Dlaczego one tak myślą? A może tak jest naprawdę? Ale przecież ja nie lecę na jego kasę tylko na niego! Nie jako członka One Direction, ale jako zwykłego chłopaka! A jeśli on mnie nie kocha? Ale gdyby mnie nie kochał, troszczyłby się tak o mnie? Cholera jasna! Mało co nie uderzyłabym o inny samochód. Przez to wszystko mało co się nie rozpłakałam. Weszłam wreszcie do domu. Niall specjalnie dla mnie wziął sobie wolne. Siedział na kanapie przeglądając swój telefon.  
-Cześć kochanie. Idę na górę. Jestem wykończona.  
-Zaraz do Ciebie przyjdę- poszłam na górę. Wzięłam z naszego pokoju kosmetyczkę  i pobiegłam do łazienki. Zaczęłam szukać to, co zawsze miałam przy sobie. Nigdy nie wypakowywałam. Żyletka. Obróciłam ją kilka razy w palcach i przecięłam pierwszy raz. I drugi. Zrobiłam to kilka razy. Krew ciekła po mojej ręce, a ja nie umiałam tego zatamować. Poczułam ulgę i osłabienie. Usłyszałam krzyki dobijającego się do łazienki Nialla, ale nie miałam siły odpowiedzieć...na nic...

~You and I We don't wanna be like them We can mal the eke it 'tilnd Nothing can come between You and I Not even the Gods above Can seperate the two of us No, nothing can come between
You and I~ 

*Oczami Nialla* 
Nie wiem co robić. Nie wiem co ona robi. Nie odpowiada..boję się o nią...Nie wiem jak, ale udało mi się otworzyć te drzwi.  Co ona narobiła...Leżała nieprzytomna na podłodze. Z jej ręki lała się krew. Bez wahania wziąłem ją na ręce i zaniosłem do auta. Pojechałem do pobliskiego szpitala. Z jej ręki ciągle lała się krew. A jeśli coś się stało naszemu dziecku? Za bardzo to przeżywam...ale ja ją po porostu kocham...
*Oczami Kate*
Poczułam dotyk na mojej dłoni. Nialler. Mocno ją trzymał.  
-Co ty najświętszego zrobiłaś...Martwię się o Ciebie. Od tej chwili nie opuszczę Cię. Będę z Tobą dzień i noc. Żebyś nigdy więcej nie zrobiła takiego głupstwa...
-Ale ja nie chciałam...Ona wróciła. Depresja wróciła...-z moich oczu poleciało kilka łez.
-Po co to zrobiłaś?- zobaczyłam łzy na jego policzkach i czerwone oczy. Płakał. 
-Wiesz że była w centrum...Zaczepiły mnie tam..jakieś dziewczyny. Fanki. Gadały coś o tym że ja Cię nie kocham, a ty się we mnie zauroczyłeś...- nie wytrzymam dłużej takiego życia.
-Przez taki głupstwo? Katy...nie słuchaj ich. Niech mówią co chcą.
*Oczami Nialla*
Jest mi cholernie przykro...Nasi fani..Do sali wszedł lekarz. Poprosił mnie na zewnątrz. 
-Jest pan dla niej kimś bliskim?
-Mężem...to znaczy narzeczonym. 
-Pana narzeczona..Samo okaleczała się kiedyś?
-Wspominała że cztery lata temu popadła w depresję. Cięła się....A czy z dzieckiem wszystko w porządku?- spojrzał na mnie jak na głupiego.
-W którym jest miesiącu? 
-Zaczął się drugi. 
Lekarz odszedł, a ja usiadłem na krześle. Wyciągnąłem  telefon i tweetnąłem: "Do dziewczyn które Kate dzisiaj spotkała. Moja narzeczona znalazła się przez was w szpitalu" 
Chyba pierwszy raz w życiu płaczę. Tak na poważnie. Lekarz znowu wrócił i mnie zaczepił.
-Mógłby mi pan jak najszybciej dostarczyć jej dokumentację medyczną z tamtych lat? Mogłaby się teraz przydać.
-Jasne- wybiegłem ze szpitala i wybrałem numer Hanne. Ona ją musi mieć. Na pewno.Teraz gówno mnie to obchodzi że nie można gadać jak jeździ się autem. Chodzi o moją kochaną Kate. 
-Hanne? Mogę wpaść za 10 minut?
-Jasne! Będę czekać!- jechałem przez drogę jak głupi. Jeszcze czerwone światło. Jasna cholera. Dotarłem wreszcie pod dom Hanne. 
-Cześć Niall. Wejdź do środka. 
-Ja tylko w jednej sprawie. Masz dokumentację Kate gdy miała depresję? 
-Co się stało?- przerażenie w głosie
-Znowu się zaczęła ciąć. Ja już nie wiem co robić by jej było dobrze Hann...
-Tyko jest jedna kwestia..Ja nie wiem czy ją jeszcze mam...
_______________________________
Cześć kochani!
Musieliście długo czekać ale myślę że się opłacało :D 
Następny rozdział prawdopodobnie w piątek :) 
Czytasz= Komentujesz 
Paula :* 

niedziela, 5 października 2014

Chapter 28: Depression

-Nie rób tego, Kate- podszedłem bliżej. Patrzyła na mnie jak na kogoś całkiem obcego. Rozpacz i przygnębienie królowały w jej oczach.
-Niall, ale po tym co Ci powiem nie będziesz chciał ze mną być...
-Tylko jest problem. To ty jesteś moją jedyną- zeszła z parapetu i usiadła na łóżko. A ja tuż obok niej. Złapałem jej rękę i mocno ją trzymałem. 
-Obiecujesz że mnie nie zostawisz?
-Obiecuję.
-Niall, to wszystko zaczęło się gdy miałam piętnaście lat. Popadłam w ciężką depresję. Wcale nie wychodziłam z domu. Siedziałam całymi dniami w moim pokoju, do którego pozwalałam wchodzić tylko Hanne. A najgorsze jest to że zadawałam sobie rany. Cięłam się. Prawie codziennie.-Teraz zrozumiałem, dlaczego ma kilka blizn na swojej ręce. To pewnie te które się nie zagoiły- Zaczęło się wtedy gdy mama kazała mi iść do szkoły. Jeden z moich przyjaciół...On, on chciał mnie zgwałcić. Po szkole szliśmy szkolnym parkiem,  a on oparł mnie o drzewo..i...jestem wdzięczna Camilli, za to co  wtedy zrobiła. Najszybciej jak mogła zawołała wychowawczynię. Kilka miesięcy wcale nie chodziłam do szkoły. Boję się że to powróci..
Kate <3
Nie wiedziałem kompletnie jak zareagować. Przytuliłem ją tylko mocno.
-Nie musisz się martwić. Nie pozwolę na to nikomu.
Dzwonek do drzwi zapewne mama. 
-Zaraz wracam kochanie- pocałowałem ją w czoło i zszedłem po schodach na dół. Otworzyłem drzwi wejściowe. Mama. 
-Hej mamuś.
-Cześć synku. Zaległe wszystkiego najlepszego-weszła do środka- Gdzie moja przyszła synowa?
-Na górze siedzi. Zawołam ją. Katie!- po chwili schodziła po naszych schodach inna kobieta. Nie rozumiem, jak można w dosłownie pięć minut zrobić z siebie kogoś innego. 
-Dzień dobry- ta nieśmiałość. Uwielbiam ją. 
-Dzień dobry Kate. Miło Cię wreszcie poznać.
-Mnie panią również.
-Jaką panią? Mów mi mamo, Katie...
***
Korzystając z tego że moja narzeczona spędza czas z mamą, pojechałem do gimnazjum w którym uczyła. Po dwudziestominutowej jeździe BMW, dotarłem na miejsce. Rozglądałem się dookoła i zauważyłem tablo sprzed pięciu lat. Catherine Miller i Camilla Walker. Zawsze razem. Nawet na tablo są obok siebie. Znalazłem gabinet dyrektora, zapukałem i wszedłem. 
-Dzień dobry, w czym mogę panu pomóc?- zapytała mnie starsza kobieta. Zapewne dyrektorka. 
-Chciałem złożyć wypowiedzenie za moją narzeczoną. Nie mogła przyjść osobiście z powodu złego stanu zdrowia- podałem jej wypowiedzenie napisane i wydrukowane przez Eleanor. Mój skarb nic o tym nie wie. Robię to tylko dla jej dobra. 
-Pani Miller naprawdę chce zrezygnować? Pracowała tu tylko dwa tygodnie, ale dzieciaki ją uwielbiały!
-No widzi pani. Z chęcią by została, ale jej stan zdrowia ją do tego zmusza. Do widzenia- czym prędzej wyszedłem ze szkoły. Jedna sprawa już załatwiona. Jeszcze tylko parę...
______________________________________
Przepraszam że musieliście tak długo czekać, ale miałam bardzo dużo spraw na głowie...:) Następny rozdział pojawi się w przyszłym tygodniu. 
I korzystając z okazji że dzisiaj dodaję rozdział, pragnę złożyć życzenia urodzinowe mojej Vanessce! Sto lat kochana! Spełnienia wszystkich marzeń :D
+
Zapraszam was do zajrzenia do zakładki "Bohaterowie"-pojawiła się nowa postać :D
Pozdrawiam was :*
Wasza Paula :* <3

poniedziałek, 29 września 2014

Chapter 27: Birthday

Rozdział z dedykacją dla mojej wspaniałej koleżanki Vanessy :D 
Dziękuję za wsparcie Vanna :D Dajesz mi motywację do pisania :D


Minął tydzień. Nerwy. Słowo którym można określić bóle brzucha i zasłabnięcia. Za cztery dni urodziny Niallera.Wstępna data ślubu to 11 października. Z trudem chodziłam ten tydzień do pracy. Jestem wykończona. Nie dość że chora, to jeszcze dokuczają mi bóle brzucha. Aktualnie jestem na chorobowym. Leżę cały czas w łóżku, czytając książki. 
-Jak się czujesz? - Nialler chyba już skończył pracę w studiu. 
-Nie lepiej, nie gorzej- próbował mnie pocałować- Jeszcze się zarazisz. Będziesz chory na swoje własne urodziny. 
-To najwyżej będę. Najważniejsze żebyś ty była teraz zdrowa. O mnie się nie martw. 
Obraz przed oczami mi się zamazał i...
*Oczami Nialla*
-Katie? - jej wyciągnięta do mnie ręka opadła na pościel, a ja spanikowałem. Kompletnie nie wiedziałem co mam robić. Chodziłem nerwowo po pokoju, aż w końcu się ocknęła. 
-Co się ze mną dzieje...Cholera, znowu zemdlałam- podałem jej wodę która stała na pobliskiej szafce. 
-Ty zostaniesz do końca ciąży w domu. Nie ma mowy że pójdziesz do pracy. Przecież oni Cię tam wymęczą- zacząłem głaskać ją delikatnie palcem po czole. Ona nie wie, jak bardzo mi na niej zależy. ..
***
-Wszystkiego najlepszego skarbie!- zaraz po obudzeniu dostałem od Kate całusa z życzeniami. 
-Kocham Cię, wiesz? 
Uśmiechnęła się do mnie i pobiegła nagle do toalety. 
-Co się znowu dzieje?
-Sama nie wiem. Cały czas mnie wszystko boli. Mam nadzieję, że będę miała wieczorem więcej siły, aby Ci towarzyszyć w klubie dzisiaj wieczorem...
*Oczami Kate*
Czuję się o niebo lepiej niż dzisiaj rano. Podjechaliśmy z Niallerem białą limuzyną pod najdroższy klub w Londynie.Impreza się zaczęła i dobrze się bawiliśmy przez długi czas. Wszyscy goście tańczyli na parkiecie, w tym chłopaki, a my z Niallem wyszliśmy na chwilę z klubu, udając się do centrum Londynu. 
-Mówiłem Ci już, że jutro przyjedzie moja mama?
-Naprawdę? A...a..jeśli ona nie zaakceptuje naszego  związku? 
Nialler i Katie <3
-Kochanie, uwierz mi, że ona zna Cię tak samo jak ja. Często rozmawiałem z nią przez telefon. Cieszy się.
Idziemy na London Eye?
-Możemy. Ale trzymaj mnie mocno. Proszę Cię...
*Oczami Nialla*
Spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem, a ja automatycznie ścisnąłem jej rękę. Odciągnęła mnie od rzeki.
-Kotku, co jest?- zapytałem się jej gdy wchodziliśmy do kapsuły. 
-Pamiętasz gdy byliśmy w Sztokholmie? Gdy ktoś się do mnie dobierał? 
-Pamiętam, ale co to ma z tym wspólnego?- przytuliła mnie z całej siły. 
-Właśnie tego dnia, miałam koszmar. Okropny koszmar. Jak ktoś chciał mnie po prostu wrzucić do Tamizy...
-Ale teraz nie musisz się bać. Jestem przy Tobie i nie dam Cię skrzywdzić...Wiesz co? Gdy już całkiem wyzdrowiejesz, pojedziemy razem do Irlandii. 
-To zapowiada się wspaniale- nasze usta złączyły się w pocałunku..
***
 Następnego ranka wstałem cały wściekły. Napiła się. Mocno się nachlała. Wychodzisz na minutę,z klubu żeby pogadać z Louisem na temat koncertów, a ona robi co jej się podoba. Gdybym jej nie kochał, miałaby przerąbane jeszcze bardziej. Na dodatek moja mama dzisiaj przyjeżdża. Pięknie. Lepiej być nie mogło. 
-Słoneczko..-zaczęła coś gadać pod nosem.
-Co  jest- stałem przy oknie balkonowym wpatrując się w nią.
-Ja...Nie chciałam. Naprawdę.
-Wiesz co? Teraz, gówno mnie to obchodzi że nie chciałaś. Wiedziałaś że Ci zabroniłem pić. Masz pół godziny żeby coś ze sobą zrobić. Chcę żebyś zrobiła wrażenie na mojej mamie. - Zamknąłem drzwi do pokoju i usłyszałem dobiegający z niego głośny trzask.... Kate, co ona znowu zrobiła....-Zacząłem się bić z myślami. Otworzyłem drzwi i to co tam zobaczyłem zamurowało mnie. Otwarte na całą szerokość okno...i Kate stojąca na parapecie. W jej oczach widać było rozpacz. 
-Nie znasz całej prawdy o moim życiu...Gdy się dowiesz, zostawisz mnie, a gdy skoczę...będziesz się zastanawiał o co mi chodziło, bo się tego już nigdy nie dowiesz...No i  będziesz miał wreszcie święty spokój...
-Katie, ja chcę tylko Ciebie...Jesteś aniołem w moim życiu. Kocham Cię całym sercem. Nie rób nic złego...Błagam...
___________________________________________
Kochani, proszę was, nie bądźcie na mnie źli że dopiero teraz dodałam, ale wiecie, obowiązki, szkoła. 
No ale myślę, że rozdział się wam podoba :D 
Dziękuję za te cudowne pięć komentarzy pod ostatnim postem :D
Wasza Paula :*
No i jeszcze dedyk który obiecałam mojej kochanej Vannesce :D 


wtorek, 16 września 2014

Chapter 26: I promised them something ...

Tego  wieczora wszyscy siedzieliśmy do późna w ogrodzie za naszą willą. Na dodatek Nialler przyniósł gitarę z domu i zaczęli śpiewać. A ja razem z nimi. 
-Wow, Katy nie wiedziałem że umiesz zaśpiewać każdą naszą piosenkę- stwierdził Lou, a reszta chyba dopiero teraz zaczaiła że tak było naprawdę. 
-No w końcu  jestem, byłam i będę Directioner. Wiecie ile kasy mi poszło na Sms do X Factora? Oglądałam każdy wasz występ. I to wszystko dzięki Cam. To ona zachęciła mnie do oglądania tego programu. Tak naprawdę to pierwszy odcinek oglądałam razem z nią. A, właśnie. Zapomniałam wam powiedzieć. Dostałam posadę nauczycielki angielskiego w gimnazjum niedaleko stąd. 
-No to trzeba to oblać!- Nagle Hazz wyciągnął wielkiego szampana i rozlał do kieliszków.
-Chcieliśmy go później wypić, ale co tam- Harry uśmiechnął się.
-Ty nie pijesz- powiedział do mnie stanowczo blondyn. 
-Czemu niby?
-Ty zapomniałaś że jesteś w ciąży? Będziemy mieli syna. 
-Już Ci mówiłam że to będzie dziewczynka. 
No ale oczywiście nie nalał mi tego szampana. O pierwszej nad ranem poszliśmy wszyscy do domu. Jutro, to znaczy dzisiaj, mam pierwszy dzień w gimnazjum. Pierwsza nauczycielka w rodzinie. Jej. 
-Nie śpisz jeszcze?- Niall wszedł do naszej sypialni. 
-Czekam na Ciebie skarbie- posłałam mu buziaka, a on położył się obok mnie i dotknął ręką mojego brzucha. 
-Nie umiem się już doczekać...
***

Obudziłam się z nerwów już o siódmej rano. Wstałam z łóżka i zaczęłam kombinować i wybierać co ubiorę. 
-Kotku, ty tak wcześnie już na nogach? 
-Powiedziałam wam przecież że dzisiaj mam pierwszy dzień w szkole. 
-A o której jest to rozpoczęcie?
- O 8.30.
-No to wstaję razem z Tobą- wstał z naszego łóżka i korzystając z tego że jestem w samej bieliźnie, złapał mnie w tali i zaczął całować moją szyję. 
-A nie chce pani nauczycielka zostać dzisiaj w domu?
-Wiesz o tym że nie mogę. Zaliczyłam studia, a teraz chcę mieć dobrą pracę. 
Godzinę później byłam już gotowa do wyjścia. Otworzyłam drzwi domu i zobaczyłam przed schodami piękną białą Kię. W tym momencie usłyszałam że drzwi się otwierają i wyszedł przez nie Niall. 
-Powiedz mi, co tutaj robi ta biała Kia? Kupiłeś sobie nowe auto?
-Jest Twoja- wręczył mi do ręki kluczyki do samochodu.
-Wiesz o tym że nie musiałeś? 
-Ale jestem w końcu Twoim narzeczonym. Będę Cię rozpieszczał, tak samo jak nasze dziecko. A teraz już leć bo się spóźnisz. 
W ramach podziękowania dostał całusa i zeszłam po schodach do mojego nowego samochodu. Włożyłam kluczyki do stacyjki i odjechałam....
***
No to...Będę zastępowała jedną z wychowawczyń i dostanę na ten rok własną klasę. Chwila..klasa numer 205. Stoi pod nią już gromada rozmawiających nastolatków. Otworzyłam drzwi klasy, by wszyscy weszli do środka. Omówiłam z nimi sprawy organizacyjne i pozwoliłam iść do domu. Też chciałam się już zbierać ale podeszły do mnie trzy nastolatki. 
-Tak dziewczyny?
-Przepraszamy, że tak od razu pytamy w pierwszy dzień, ale to pani jest dziewczyną Nialla z 1D, prawda?- Uśmiechnęłam się do nich szeroko. 
-Tak- odwzajemniły mi uśmiech.
-No bo widzi pani, uwielbiamy cały zespół. Czy mogłaby nam pani załatwić ich autografy?- zapytała jedna z nich.
-Zobaczę co da się zrobić i jutro na lekcji wam odpowiem. A teraz idźcie już, bo spóźnicie się na autobus- poszły w kierunku drzwi jeszcze raz się do mnie uśmiechając. Po dwudziestu minutach stałam pod naszą willą. 
-Cześć Kate!- chłopaki
-Hej- uśmiechnęłam się siadając na kanapie obok Lou i Liama. 
-Chłopaki mam sprawę. 
-To dawaj. 
-W mojej klasie, są Directioner. Obiecałam im coś...
***
Następnego dnia poszłam na lekcje. Dziwne uczucie, wypisując dziennik pisać "Wychowawca Catherine Miller"  a obok ołówkiem Horan. Tak samo jak wczoraj podeszły do mnie dziewczyny z 2a. 
-Mam dla was coś- powiedziałam i zaczęłam grzebać w mojej torbie.  Wyciągnęłam po kolei dla każdej zdjęcie chłopaków i pod nim ich podpisy. 
-Dobrze zapamiętałam imiona? Caroline, Margaret i Nathaly? 
-Bardzo pani dziękujemy-szeroko się uśmiechnęły w wyszły z sali. Au..słabo mi...

Czytasz=Komentujesz 
 Rozdział dłuższy i korzystając z tego że mama jest na zebraniu dodaję rozdział :D 
Następny powinien ukazać się jeszcze w tym tygodniu ale nic nie jest pewne :)
Wasza Paula :*

sobota, 13 września 2014

Chapter 25: Finally

Tak więc wieczorem gdzieś o 18.00 przyjechaliśmy do domu, a Vann była tak zmęczona że pierwsze co zrobiła po wejściu do domu położyła się na kanapie i zasnęła. 
-Po Twojej minie Kate, widzę że mała dała wam nieźle w kość- Clara i ja roześmiałyśmy się a Vann najprawdopodobniej to się ubudziła i to usłyszała bo słyszałam cichy śmiech z sofy.
-Nie no bez przesady-poszliśmy razem z Niallerem na górę.
-Wiesz o tym, że to nasza ostatnia wspólna noc przed Londynem?
Obiecuję Ci że następna będzie jeszcze bardziej piękniejsza...W naszym domu, przy winie....-Nialler pocałował mnie w policzek.
-Zżera Cię ciekawość tak samo jak mnie? Jestem bardzo ciekawa czy będziemy rodzicami...
-A dzisiaj rano mówiłaś że mamy jeszcze dziewięć miesięcy.
-Cholera...Zaraz wracam.- wstałam z łóżka i wyciągnęłam z szafki test ciążowy który dzisiaj kupiłam. Wyszłam z pokoju i udałam się do łazienki. Kate, jesteś twarda. Chcesz to wiedzieć. Drugie dziecko. Tak! Uśmiechnęłam się i pobiegłam do Nialla. 
-Udało nam się! Nialler! Będziemy mieli dziecko!
-Wspaniale!- znowu pocałował mnie, ale tym razem w usta. 
-To będzie dziewczynka- powiedziałam i razem z Niallem  popatrzyliśmy się na siebie.
-Nie zgadzam się. To będzie chłopak. Czuję to. - zaczęliśmy tak rozmawiać...No i następnego dnia nie byliśmy już razem. Pojechał dalej, do chłopaków...A dla mnie oznaczało to że za parę dni będę z powrotem w Londynie...
 ***
Trzydziesty pierwszy sierpień. Długo czekałam na tą datę.  Wchodzę właśnie na lotnisko, na które za chwilę powinien wylądować samolot z chłopakami. 
-Hej Kate- Cami. Co ona tutaj robi? 
-Hej Cam. Co ty tutaj...-nie dokończyłam
-Brat i rodzice przylatują z Kanady- zapomniałam. Cam była cały miesiąc sama w domu.
W tym momencie zobaczyłam Nialla i Zayna przechodzących przez kontrolę. I  jakaś dziewczyna. Stałam tam jak wryta, i zastanawiałam się o co z tym wszystkim chodzi.
-Hej słońce. - pocałował mnie w policzek
-Hej...Co to była za dziewczyna? 
-Znajoma ze szkoły. Nie widzieliśmy  się już bardzo długo.
Pojechaliśmy do domu i poszliśmy odpocząć do ogrodu. Był ciepły wieczór. 
-Cicho i bardzo spokojni tu było, gdy byliście w Stanach- stwierdziłam i automatycznie cała piątka zaczęła się śmiać. 
-Kate...Kochasz mnie?-mój mężczyzna szepnął mi do ucha.
-Bardzo.
Uśmiechnął się i wstał. Klęknął przede mną i powiedział głośno:
-Trzy miesiące temu, zapytałem Cię czy zostaniesz moją dziewczyną. Teraz, chciałbym Cię zapytać czy zostaniesz moją żoną Catherine- wyciągnął z kieszeni marynarki piękne pudełeczko a w nim jeszcze piękniejszy pierścionek.  
-Tak- rzuciłam mu się na szyję i całkiem zapomnieliśmy że obok nas są chłopaki, zaczęliśmy się całować. No to wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia, Catherine Gabrielle Horan...Chociaż jeszcze nie Horan. Ostatnie tygodnie będę nosić jeszcze moje nazwisko...

_Czytasz=Komentujesz______________________
Bardzo przepraszam że tak długo nie był dodawany rozdział, ale po prostu zaczęła się szkoła i te pierwsze dwa tygodnie były bardzo trudne. Obiecuję że rozdziały będę dodawać co parę dni lub co tydzień. Myślę że rozdział wam się podoba <3   

+
Happy Birthday Nialler! 
Wszystkiego Najlepszego  słodziaku <3