sobota, 18 października 2014

Chapter 31: Congratulations in this case son ...

-Nialler, chodź do mnie...-wyciągnęłam rękę na drugą połowę łóżka...ale nie czuję nic. Nie ma go czy co? Usłyszałam natomiast cichy śmiech. Otworzyłam oczy i ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam siedzącego na brzegu łóżka Harry'ego. 
-Cześć mała. Zdziwiona, co?
-Hej Hazz. Gdzie Nialler?
-Manchaster. Pilna sprawa. Przez trzy dni ja będę Twoim Niallem. Pasuje?
Nagle w mojej głowie zaroiło się od pytań. Pilna sprawa? Powiedziałby mi przecież...Harry ciągle siedział i się uśmiechał. Wstałam z łóżka i Hazza powiedział mi że mam się ŁADNIE ubrać. Po co ŁADNIE? Ale no dobra, niech będzie. Poszedł, a ja się ubrałam i poczesałam.  Już za nim tęsknię. Boję się o niego, tak  jak on boi się o mnie. W dodatku dzisiaj mam wizytę u ginekologa. Świetnie. 
-To gdzie Cię zabrać? 
-Gdzie tylko chcesz - zaśmiałam się i weszliśmy do czarnego Audi- tylko bądźmy w domu o szesnastej. Proszę.
-Co Ci tak śpieszno?
-Mam wizytę u ginekologa- znowu się zaśmiał z na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Auto stanęło przed budynkiem, w którym nigdy nie było. Jeden z najwyższych wieżowców w Londynie. 
-Gdzie idziemy?
-Niespodzianka- lubię uśmiech Hazzy. Gdy on się śmieje, ja automatycznie też. Weszliśmy do budynku i wjechaliśmy windą na trzydzieste pierwsze piętro. Było to- sądząc po wyglądzie- jakieś studio. Tylko jeszcze nie wiem jakie. Harry wita się z wszystkimi ludźmi- chyba tu często bywa. 
-Katy, oddaję Cię w ręce najlepszego fotografa w Londynie. Będę za godzinę. 
Odszedł, a ja zdziwiona, może nawet przestraszona, szłam za jakąś młodą kobietą. Weszłam do pomieszczenia, gdzie było wszędzie wszystkiego za dużo. 
Zdjęcia z sesji Kate
-Słyszałam wiele dobrych opinii o Tobie. Jesteś narzeczoną Nialla, prawda? Długo pracuję już z chłopakami, a Nialler cały czas Cię chwali, więc zapytałam go, czy nie chcesz spróbować, więc nie zawiedź mnie - puściła mi oczko, a ja zaczęłam pozować. Byłam w swoim żywiole. Uwielbiam to. Godzinę później wszedł Harry. Patrzył na mnie jak osłupiały. Fotografka odłożyła aparat i zaczęła ze mną rozmawiać. 
-Skończyłaś już studia? 
-Tak, w tym roku. 
-A kim jesteś z zawodu?
-Studiowałam filologię angielską. 
-Dziewczyno, taki talent jak ty, nie może się zmarnować! Przyjedź kiedyś z chłopakami, przedstawię Cię mojemu szefowi. Coś z Ciebie będzie.
Wyszliśmy z Harrym na zewnątrz i pojechaliśmy na obiad. Próbowałam skontaktować się z Niallerem. Nie odbiera. Co tu się do cholery dzieje?!
***
Czekałam na korytarzu w klinice. Lekarka zawołała mnie do swojego gabinetu. Położyłam się, a ona zaczęła robić mi USG. 
-Mam pytanie. Idzie rozpoznać już płeć?
-Ma pani już dzieci? 
-Nie
-No to gratuluję w takim razie synka...

Czytasz= Komentujesz

czwartek, 16 października 2014

Chapter 30: You do not do more?

Przez chwilę nie powiedziałem nic. Jak to ona jej nie ma? 
-Poszukam. Poczekaj chwilę - podeszła do szerokiej komody i otworzyła najwyższą półkę. Wyciągnęła teczkę i zaczęła szukać. 
-Myślę że powinno wystarczyć- podała mi do ręki pismo. 
-Dzięki. Jesteś wielka - uśmiechnąłem się i mocno ją przytuliłem.  Wsiadłem ponownie do auta i pojechałem. Dostarczyłem lekarzowi te papiery i wróciłem do ukochanej. 
-Jak tam misiu?- złapałem mocno jej rękę. 
-Jest dobrze. Chociaż jeszcze trochę boli. 
-Obiecaj mi że tego więcej nie zrobisz. Rany Ci się zagoją i zapomnisz o tym wszystkim- nie odzywała się przez chwilę. 
-Obiecuję. Ale musisz mnie pilnować. Zaśmiała się. 
-Kiedy możesz wyjść?
-Powiedzieli że za dwa dni, jak się nic nie pogorszy. Ale chcę teraz!- zawołała lekarza. 
-Chcę wyjść na własne rządanie.
-Nie ma mowy Kate- szepnąłem jej  do ucha ostrym tonem. 
-W zasadzie mogłaby pani...
-Ale zostaje tutaj- spojrzałem na nią. Chyba wie co oznacza mój wyraz twarzy. Mamy sobie coś do wyjaśnienia. 
***
Jedziemy do domu. Wreszcie. 
niewygodnie śpi się bez niej. 
-Wydaje mi się, czy tutaj coś się zmieniło?
-Nowy telewizor- uśmiechnęła się i chyba jak najszybciej mogła pobiegła po schodach na górę. 
-Już zapomniałam jakie to łóżko jest wygodne- położyłem się obok niej. 
-Wybrałaś imię? Miałaś dużo czasu...
-Tylko to nie jest takie łatwe gdy narzeczony siedzi z Tobą prawie cały dzień. 
-To może teraz pomyślimy? Co ty na to?
-Gdy będzie chłopak...hmm..myślę że będzie dziewczynka, więc jeśli będzie dziewczynka...będzie Alison.  A jak chłopak, chcę Jamesa. 
-Na Jamesa się zgadzam, ale Alison? Może Simone? 
-Ładnie. Simone Mia Horan i James Matthew Horan. 
-Czemu Mia? I Math?
-Była kiedyś u nas w klasie dziewczyna, która się nazywała Mia. Była ładna i wszyscy chłopcy się za nią uganiali. Dlatego myślę że nasza Mia będzie taka sama...A Matthew dlatego, że Math zawsze mi pomagał, nawet przed naszym związkiem. Zawsze gdy przychodził do Hanne, nigdy mi nie odmówił pomocy- leżeliśmy dłuższą chwilę na łóżku.
-Masz już sukienkę?- jestem strasznie ciekawy. 
-Aj, nie powiem Ci- uśmiechnęła się anielsko. Wstała z łóżka i rozebrała się. Ma taką piękną figurę. Powinna spróbować w modelingu. 
-Jestem wykończona. Idę spać kochanie- pocałowała mnie na dobranoc, a ja zacząłem nad nią czuwać. Bawiłem się kosmykiem jej włosów. Nadal nie wierzę w to, że będzie to moja ukochana żona. Chcę z nią być. Zawsze. Każdy facet na świecie powinien mi zazdrościć. Jest cudowna. 

środa, 15 października 2014

Chapter 29: Back

*Oczami Kate*
Mama mojego narzeczonego już poszła do hotelu, Nialla jeszcze nie było, więc postanowiłam zrobić sobie rundę po Oxford Street. 
Włożyłam do portfelu zaoszczędzone pieniądze i zostawiłam kartkę dla Nialla: "Poszłam do centrum. Będę koło 17.00"
Błądziłam długo po sklepach, aż stanęłam przed moim ulubionym sklepem. Weszłam do środka, a oczy wszystkich zwróciły się na mnie. Przechodziłam obok regałów i nagle zaczepiły mnie dwie nastolatki. 
-Przepraszam możemy z panią zdjęcie?- trochę mnie wryło.
-Jasne- kilka sekund później odezwała się druga. 
-Bo wie pani,chcemy mieć pamiątkę kiedy to NASZ Nialler był zajęty. Przecież pani leci tylko na jego pieniądze. A on się tylko zauroczył, prawda?
-Wmawiajcie sobie- powiedziałam ze zdenerwowaniem i odeszłam. Weszłam do mojego auta i zaczęłam się bić z myślami.Dlaczego one tak myślą? A może tak jest naprawdę? Ale przecież ja nie lecę na jego kasę tylko na niego! Nie jako członka One Direction, ale jako zwykłego chłopaka! A jeśli on mnie nie kocha? Ale gdyby mnie nie kochał, troszczyłby się tak o mnie? Cholera jasna! Mało co nie uderzyłabym o inny samochód. Przez to wszystko mało co się nie rozpłakałam. Weszłam wreszcie do domu. Niall specjalnie dla mnie wziął sobie wolne. Siedział na kanapie przeglądając swój telefon.  
-Cześć kochanie. Idę na górę. Jestem wykończona.  
-Zaraz do Ciebie przyjdę- poszłam na górę. Wzięłam z naszego pokoju kosmetyczkę  i pobiegłam do łazienki. Zaczęłam szukać to, co zawsze miałam przy sobie. Nigdy nie wypakowywałam. Żyletka. Obróciłam ją kilka razy w palcach i przecięłam pierwszy raz. I drugi. Zrobiłam to kilka razy. Krew ciekła po mojej ręce, a ja nie umiałam tego zatamować. Poczułam ulgę i osłabienie. Usłyszałam krzyki dobijającego się do łazienki Nialla, ale nie miałam siły odpowiedzieć...na nic...

~You and I We don't wanna be like them We can mal the eke it 'tilnd Nothing can come between You and I Not even the Gods above Can seperate the two of us No, nothing can come between
You and I~ 

*Oczami Nialla* 
Nie wiem co robić. Nie wiem co ona robi. Nie odpowiada..boję się o nią...Nie wiem jak, ale udało mi się otworzyć te drzwi.  Co ona narobiła...Leżała nieprzytomna na podłodze. Z jej ręki lała się krew. Bez wahania wziąłem ją na ręce i zaniosłem do auta. Pojechałem do pobliskiego szpitala. Z jej ręki ciągle lała się krew. A jeśli coś się stało naszemu dziecku? Za bardzo to przeżywam...ale ja ją po porostu kocham...
*Oczami Kate*
Poczułam dotyk na mojej dłoni. Nialler. Mocno ją trzymał.  
-Co ty najświętszego zrobiłaś...Martwię się o Ciebie. Od tej chwili nie opuszczę Cię. Będę z Tobą dzień i noc. Żebyś nigdy więcej nie zrobiła takiego głupstwa...
-Ale ja nie chciałam...Ona wróciła. Depresja wróciła...-z moich oczu poleciało kilka łez.
-Po co to zrobiłaś?- zobaczyłam łzy na jego policzkach i czerwone oczy. Płakał. 
-Wiesz że była w centrum...Zaczepiły mnie tam..jakieś dziewczyny. Fanki. Gadały coś o tym że ja Cię nie kocham, a ty się we mnie zauroczyłeś...- nie wytrzymam dłużej takiego życia.
-Przez taki głupstwo? Katy...nie słuchaj ich. Niech mówią co chcą.
*Oczami Nialla*
Jest mi cholernie przykro...Nasi fani..Do sali wszedł lekarz. Poprosił mnie na zewnątrz. 
-Jest pan dla niej kimś bliskim?
-Mężem...to znaczy narzeczonym. 
-Pana narzeczona..Samo okaleczała się kiedyś?
-Wspominała że cztery lata temu popadła w depresję. Cięła się....A czy z dzieckiem wszystko w porządku?- spojrzał na mnie jak na głupiego.
-W którym jest miesiącu? 
-Zaczął się drugi. 
Lekarz odszedł, a ja usiadłem na krześle. Wyciągnąłem  telefon i tweetnąłem: "Do dziewczyn które Kate dzisiaj spotkała. Moja narzeczona znalazła się przez was w szpitalu" 
Chyba pierwszy raz w życiu płaczę. Tak na poważnie. Lekarz znowu wrócił i mnie zaczepił.
-Mógłby mi pan jak najszybciej dostarczyć jej dokumentację medyczną z tamtych lat? Mogłaby się teraz przydać.
-Jasne- wybiegłem ze szpitala i wybrałem numer Hanne. Ona ją musi mieć. Na pewno.Teraz gówno mnie to obchodzi że nie można gadać jak jeździ się autem. Chodzi o moją kochaną Kate. 
-Hanne? Mogę wpaść za 10 minut?
-Jasne! Będę czekać!- jechałem przez drogę jak głupi. Jeszcze czerwone światło. Jasna cholera. Dotarłem wreszcie pod dom Hanne. 
-Cześć Niall. Wejdź do środka. 
-Ja tylko w jednej sprawie. Masz dokumentację Kate gdy miała depresję? 
-Co się stało?- przerażenie w głosie
-Znowu się zaczęła ciąć. Ja już nie wiem co robić by jej było dobrze Hann...
-Tyko jest jedna kwestia..Ja nie wiem czy ją jeszcze mam...
_______________________________
Cześć kochani!
Musieliście długo czekać ale myślę że się opłacało :D 
Następny rozdział prawdopodobnie w piątek :) 
Czytasz= Komentujesz 
Paula :* 

niedziela, 5 października 2014

Chapter 28: Depression

-Nie rób tego, Kate- podszedłem bliżej. Patrzyła na mnie jak na kogoś całkiem obcego. Rozpacz i przygnębienie królowały w jej oczach.
-Niall, ale po tym co Ci powiem nie będziesz chciał ze mną być...
-Tylko jest problem. To ty jesteś moją jedyną- zeszła z parapetu i usiadła na łóżko. A ja tuż obok niej. Złapałem jej rękę i mocno ją trzymałem. 
-Obiecujesz że mnie nie zostawisz?
-Obiecuję.
-Niall, to wszystko zaczęło się gdy miałam piętnaście lat. Popadłam w ciężką depresję. Wcale nie wychodziłam z domu. Siedziałam całymi dniami w moim pokoju, do którego pozwalałam wchodzić tylko Hanne. A najgorsze jest to że zadawałam sobie rany. Cięłam się. Prawie codziennie.-Teraz zrozumiałem, dlaczego ma kilka blizn na swojej ręce. To pewnie te które się nie zagoiły- Zaczęło się wtedy gdy mama kazała mi iść do szkoły. Jeden z moich przyjaciół...On, on chciał mnie zgwałcić. Po szkole szliśmy szkolnym parkiem,  a on oparł mnie o drzewo..i...jestem wdzięczna Camilli, za to co  wtedy zrobiła. Najszybciej jak mogła zawołała wychowawczynię. Kilka miesięcy wcale nie chodziłam do szkoły. Boję się że to powróci..
Kate <3
Nie wiedziałem kompletnie jak zareagować. Przytuliłem ją tylko mocno.
-Nie musisz się martwić. Nie pozwolę na to nikomu.
Dzwonek do drzwi zapewne mama. 
-Zaraz wracam kochanie- pocałowałem ją w czoło i zszedłem po schodach na dół. Otworzyłem drzwi wejściowe. Mama. 
-Hej mamuś.
-Cześć synku. Zaległe wszystkiego najlepszego-weszła do środka- Gdzie moja przyszła synowa?
-Na górze siedzi. Zawołam ją. Katie!- po chwili schodziła po naszych schodach inna kobieta. Nie rozumiem, jak można w dosłownie pięć minut zrobić z siebie kogoś innego. 
-Dzień dobry- ta nieśmiałość. Uwielbiam ją. 
-Dzień dobry Kate. Miło Cię wreszcie poznać.
-Mnie panią również.
-Jaką panią? Mów mi mamo, Katie...
***
Korzystając z tego że moja narzeczona spędza czas z mamą, pojechałem do gimnazjum w którym uczyła. Po dwudziestominutowej jeździe BMW, dotarłem na miejsce. Rozglądałem się dookoła i zauważyłem tablo sprzed pięciu lat. Catherine Miller i Camilla Walker. Zawsze razem. Nawet na tablo są obok siebie. Znalazłem gabinet dyrektora, zapukałem i wszedłem. 
-Dzień dobry, w czym mogę panu pomóc?- zapytała mnie starsza kobieta. Zapewne dyrektorka. 
-Chciałem złożyć wypowiedzenie za moją narzeczoną. Nie mogła przyjść osobiście z powodu złego stanu zdrowia- podałem jej wypowiedzenie napisane i wydrukowane przez Eleanor. Mój skarb nic o tym nie wie. Robię to tylko dla jej dobra. 
-Pani Miller naprawdę chce zrezygnować? Pracowała tu tylko dwa tygodnie, ale dzieciaki ją uwielbiały!
-No widzi pani. Z chęcią by została, ale jej stan zdrowia ją do tego zmusza. Do widzenia- czym prędzej wyszedłem ze szkoły. Jedna sprawa już załatwiona. Jeszcze tylko parę...
______________________________________
Przepraszam że musieliście tak długo czekać, ale miałam bardzo dużo spraw na głowie...:) Następny rozdział pojawi się w przyszłym tygodniu. 
I korzystając z okazji że dzisiaj dodaję rozdział, pragnę złożyć życzenia urodzinowe mojej Vanessce! Sto lat kochana! Spełnienia wszystkich marzeń :D
+
Zapraszam was do zajrzenia do zakładki "Bohaterowie"-pojawiła się nowa postać :D
Pozdrawiam was :*
Wasza Paula :* <3