sobota, 30 sierpnia 2014

Chapter 24: Well what you like, but the taste for fashion then you are at Aunt

-Idziemy?- wybieramy się dzisiaj razem z Niallerem do miasta.
-Ja chcę z wami- mała Vanessa przytuliła się  do moich nóg i za nic nie chciała ich puścić. Popatrzyłam na Clarę, która stała oparta o blat w jadalni.
-Jeśli nie macie nic przeciwko...
-No to ja idę z wami jak mi mama pozwala - automatycznie Van złapała mnie za rękę 
-No dobra, to będziemy wieczorem. 
No i wyszliśmy w trójkę z domu. Vann usiadła na tylnym siedzeniu, a my dwaj zaczęliśmy rozmawiać, korzystając z tego że mała była zajęta grą na moim telefonie. 
-Jeśli coś z tego wczoraj wyszło, to będzie to chłopiec - Nialler śmiał się za kierownicą.
-A ja czuję inaczej. To będzie dziewczynka. No ale powiedz mi po co my teraz o tym myślimy, mamy jeszcze dziewięć miesięcy. 
-No dobra, jesteśmy- Wyszedł z samochodu i otworzył mi i Van drzwi. Złapał mnie za rękę a Vanessa szła blisko przed nami.
-Najpierw tutaj! -60 % na ciuchy!
-Dobra to ja idę obok - złapałam Van za rękę i pobiegłyśmy do sklepu.  
-Ciocia! Tutaj jest coś ładnego!- Mała zawołała mi z drugiej części sklepu, a ja natychmiast tam podeszłam. 
-No co jak co, ale gust do mody to masz po cioci- natychmiast się roześmiała, a ja razem z nią. 
***
Godzinę później wyszłyśmy ze sklepu z dwoma dużymi torbami zakupów. I zobaczyłyśmy mojego chłopaka który wychodził ze sklepu z trzema. Sklep Nike. No to nie mam się czemu dziwić. 
-Ile par butów kupiłeś? 
-Dwie- uśmiechnął się i złapał mnie za rękę.
-Ciocia, na ręce- pięciolatka wyciągnęła do mnie swoje rączki.
-Dla nie za ciężka jesteś. Ale może do Nialla pójdziesz?
Natychmiast wyciągneła ręce do Irlandczyka, a on ją wziął.
-To może teraz pójdziemy coś zjeść?- zaproponował a ja pokiwałam głową. Zeszliśmy więc po ruchomych schodach, i nagle zaczęli do nas podbiegać reporterzy. Nie no, fanki uwielbiam, ale ich nie znoszę... 

Czytasz = Komentujesz 
 +
Spóźnione ale szczere życzenia urodzinowe dla Liama <3
Happy Birthday! 

czwartek, 28 sierpnia 2014

Chapter 23: Would you like to?

Druga część koncertu była jeszcze lepsza. Mój Nialler zadedykował mi They Don't Know About Us. 
-Było świetnie!Naprawdę nie wiedziałam że jesteście parą- Clara to naprawdę fajna dziewczyna. Po wyglądzie jest może i jest podobna do Hanne, ale z charakteru przypomina bardziej mnie.
***
Następnego dnia z samego rana zadzwonił dzwonek do drzwi. O tak wczesnej godzinie  którą była dziewiąta. Nie pomyślałam nawet o tym że mam rozczochrane włosy i otworzyłam drzwi. Przez to, kogo tam zobaczyłam zaparło mi dech w piersiach, a na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Natychmiast rzuciłam się mu na szyję.
-Mój Boże, co ty tutaj robisz?
-Mam wolne pięć dni, więc przyjechałem do Ciebie. Jesteś sama?
-Tak, najwidoczniej mama razem z Clarą poszły na zakupy. I Vanessa chyba też. 
-A masz coś przeciwko bym tę noc spędził z Tobą? Tutaj? Nie chce mi się wracać do hotelu.
- Ja nic, mama też na pewno nie. Z tego co wiem od Hanne, mama nawet mówiła że jesteśmy idealną parą, ale mniejsza z tym. Clara będzie na sto procent zachwycona, a Vann..nawet nie wiem czy wie kim jesteś ale ok- stwierdziłam i poszliśmy na górę. Szybko się przebrałam   a Nialler stwierdził że pojedziemy do parku rozrywki.
-Gdzie?! 
-No do parku rozrywki. Zbieraj się.
-Ale ty dobrze wiesz że ja na to nie wejdę.
-A co było z wieżą Eifflą? Też było że masz lęk wysokości, ale weszłaś.
-No dobra. Dla Ciebie. 
***
-Ale mnie głowa boli- powiedziałam gdy powoli wchodziliśmy już na górę domu.
-No może trochę przesadziliśmy- weszliśmy do można tak powiedzieć "mojego" pokoju. Położyliśmy się na łóżku i zaczęliśmy gadać. Szczerze byłam już zmęczona, chociaż była 21.00. 
-Masz ochotę?- blondyn uśmiechnął się.
-Nie wiem, boję się że stanie się to samo co z pierwszym...
-Nie masz o co. Będę teraz przy Tobie, trasa się już przecież kończy.
***
-Wykończyłeś mnie- powiedziałam do Niallera, kiedy na moim telefonie pokazało dziesięć minut po północy.
-Ty mnie też- roześmialiśmy się, ja się do niego przytuliłam  i zasnęłam...

środa, 27 sierpnia 2014

Chapter 22: Because you're my whole world ...



Vanessa
Gdy podeszłam bliżej, mała podbiegła do Clary i zapytała:
-Mamusiu, kim jest ta pani?
-To jest Twoja ciocia, Vann-  Clarie popatrzyła na mnie i się uśmiechnęła. 
-A jeśli to jest moja ciocia, to mogę ją przytulić?
-Możesz- odpowiedziałam, za moją siostrę, a Vanessa natychmiast obróciła się o 180 stopni, podbiegła do mnie i przytuliła się do mych nóg. 
-Vann, leć do babci, mama chciałaby 
Clara
porozmawiać z ciocią Kate - malutka natychmiast podbiegła do drzwi i wyszła.
-Ile ma lat?-  powiedziałam spokojnie, siadając na kanapie.
-Pięć. Miałam wtedy dwadzieścia lat. 
-Mam tyle pytań...Jeszcze miesiąc temu myślałam że moją najstarszą siostrą jest Hanne. 
-Też chciałabym ją poznać. Ale wiesz co, mam dwa bilety na koncert. Może poszłybyśmy razem? 
-Chętnie- była bardzo podobna do Hanne. Do mnie znowu tylko trochę - Właśnie, mam jeszcze jedno pytanie.
-No to strzelaj- uśmiechnęła się i puściła mi oczko.
-Jesteś jeszcze z ojcem Vanessy? 
-Tak, to znaczy nie do końca. Za dwa miesiące mamy sprawę rozwodową. I myślę że do tego czasu zostanę tutaj, a później pojedziemy z Vann znowu do Dublina...
Mogłyśmy tak rozmawiać długo... Ale o 20.00 naszą rozmowę przerwała Vann.
-Mamusiu, chcę spać- powiedziała przecierając swoje małe oczka. 
-Mogę ja ją zaprowadzić?- Clara pokiwała głową, więc poszłam zaprowadzić małą na górę domu.
-Fajnie mieć nową ciocię.- powiedziała cichutko gdy wchodziłyśmy po schodach. Tylko się uśmiechnęłam. 
-No to pokaż mi teraz Twój pokój. 
-Tutaj jest. Dobranoc ciocia.
-Dobranoc- powiedziałam i udałam się do pokoju w którym miałam spać. Siedziałam tam i czytałam do późna. A o 11.p.m zaczęłam pisać z Niallem.



***
Dwa dni później byłyśmy gotowe by wyjść na koncert. Nawet nie wiem na jaki ale ok. Gdzieś o 18.00 wyszłyśmy z domu, o 19.00 miał się zacząć. 
https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRXeQp70KxjjMpw75N34ADxoVxnh6LUzVN4XI5GLcJBK9K8e-pR
Clara i Kate przed koncertem
-A na jaki koncert idziemy? 
-Zapomniałam kompletnie Ci powiedzieć, idziemy na One Direction.- gdy to usłyszałam zaczęły mi się świecić oczy i nic nie powiedziałam. 
-Coś nie tak?
-Nie, wszystko w porządku- wreszcie zobaczę Niallera...
                                                   ***
Zaczęło się, wreszcie widzę mojego skarba. Po kolei grali piosenki. Nawet nie wiedziałam że Clarie jest tak wielką fanką. You & I. To właśnie przy tej piosence zostałam jego dziewczyną. Little Things, piosenka która zawsze była moją ulubioną. Przerwa. Jestem szczęśliwa, bardzo szczęśliwa. Mój Niallerek wyszedł znowu na scenę, ale sam. I nagle z niej zeskoczył. 
-Dziękuję- usłyszałam jego głos i poczułam dotyk na moich ramionach.
-Kiedy mnie zobaczyłeś?
-Jak myślisz?
-Przy You & I?
-Dokładnie.
-Kochasz mnie?
-Najmocniej na świecie.
-To powiedz to całemu światu.
-Kocham Cię.
-Czemu mówisz to mi?
-Bo Ty jesteś całym moim światem...
I nagle nasze usta złączyły się w pocałunku. 


wtorek, 26 sierpnia 2014

Chapter 21: How long you have not seen ...

Kilka dni później przyjechała do nas sześcioletnia kuzynka Camilli, Blanca. Tak więc, jej rodzice jechali na wakacje, a ją zostawili u nas. Taka słodziutka, mała dziewczynka. 
-Proszę pani, a jak pani ma na imię? Ile pani się zna z Camillą?- mała zadawała mi mnóstwo pytań, gdy Cami wyszła do sklepu.
-Z Camillą...hm..byłam w Twoim wieku gdy się poznałyśmy. A na imię mam Kate. I tak mi masz też mówić - uśmiechnęłam się do niej, a  ona zaczęła bawić się swoimi lalkami.
Zaczęłam przeglądać strony internetowe i naraz...Mój Irlandczyk chce gadać ze mną przez skype? No dobra, jak chce.
-Hej kotku. Co u Ciebie? 
-Misiu, wszystko dobrze, nie masz się o co martwić. Wczoraj byłam w szpitalu ściągnąć gips i po południu poszłam razem z Gemmą na zakupy. Możesz przekazać Harry'emu że ma cudowną siostrę. A co do godziny, to mamy jedenastą. Rano.
-To co tak ziewasz?
-Bo dopiero co wstałam! 
-No to ja dopiero idę spać. U nas jest 11.00 p.m. Brakuje mi Ciebie tutaj...
-I nikt nie robi nam tej dobrej kawy! Cześć Kate! - Louis w pchał się na ekran monitora, a ja się roześmiałam. 
-Cześć Lou! Nialler, skarbie będziemy kończyć, Camilla przyszła. 
Wieczorem zadzwonię. Papa - posłałam mu całusa i zamknęłam laptopa.
-Myślę że Blanca nie sprawiała kłopotów?
-Skądże. To cudowne dziecko - popatrzyłam na nią i uśmiechnęłam się - A tak w ogóle...Masz je dla mnie? - zapytałam Cam
-Masz, proszę- wzięłam opakowanie podpasek i poszłam do łazienki. Ehh..te ciężkie dni...
***
-No to pa słoneczko - dźwignęłam Blancę na ręce i pocałowałam w policzek gdy dwa dni później miałam przejść przez kontrolę, by wejść do samolotu. 
-Cześć Kate - malutka Blanca powiedziała to gdy powoli stawiałam ją na ziemię. 
-Pa Camilla - przytuliłyśmy się, jak to BFF.
-Uważaj na siebie - szepnęła mi do ucha, a ja przeszłam przez kontrolę i weszłam do samolotu. 
Tuż obok mnie usiadła młoda dziewczyna. Znałam ją skądś. Przynajmniej tak mi się wydawało...Chwila...
-Isabell? -odezwałam się do niej, a ona zmierzyła mnie swymi piwnymi oczami. 
-Kate? To ty? Jak Cię długo nie widziałam..W ostatniej klasie gimnazjum, prawda? 
-Chyba tak- zaczęłyśmy gadać na temat szkolnych lat...
I tak zleciało te pięć godzin w samolocie.
***
-Hej mamo! - weszłam przez drzwi domu mojej mamy w Houston. 
-Kochanie! A jednak przyleciałaś!- mama objęła mnie ramieniem- Chodź do salonu. - Tak jak powiedziała, tak zrobiłam. Zobaczyłam tam młodą kobietę siedzącą w fotelu i dziecko siedzące na kocu. 
-Poznajcie się. Kate, to Clara, a ta mała dziewczynka to Vanessa. Moja wnuczka...

poniedziałek, 25 sierpnia 2014

Chapter 20: I strongly believe in the fact that this relationship has a future ...

Dni mijały szybko, a ja codziennie odpalałem silnik samochodu i udawałem się tam, gdzie przebywało moje słońce. Bardzo za nią tęskniłem, szczególnie w nocy. Gdy ona jest teraz w szpitalu, życie nabrało całkiem innego tempa. Jest trzydziesty lipca. To właśnie dzisiejszego wieczoru wyjeżdżam razem z chłopakami. I to właśnie dzisiaj wypisują też ze szpitala moją Katie. 
***
-To co, idziemy?- zabieram ją dzisiaj do domu, a wieczorem zawiozę do Camilli. Nie umiem patrzeć, gdy ona męczy się tak z tą złamaną  nogą. 
-Tak, chodź- wziąłem jej torbę i wyszliśmy powoli z tego miejsca.
-Kate, proszę Cię, niech będzie tak jak kiedyś..
-Zastanowię się. Naprawdę myślałeś że spotykam się z Philipem?
To fajny chłopak, ale to ty jesteś tysiąc razy lepszy- pomogłem jej wsiąść do mojego BMW i odjechaliśmy z parkingów. Widziałem cały czas ten smutek w jej oczach. Z powodu dziecka? Nie mam pojęcia. Pół godziny później staliśmy już pod domem. Wziąłem moją Kate na ręce, otworzyłem drzwi, położyłem ją na sofie i poszedłem po jej bagaż. 
-Hej słodka- gdy przyszedłem z powrotem, obok niej pojawił się Hazza. 
-Cześć Harry. Miło Cię znowu widzieć- powiedziała to i dostała od loczka całusa w policzek. Usiedliśmy oby dwaj na drugiej kanapie tuż obok mojej ukochanej.
-O której wyjeżdżacie w trasę?
-Zdaje mi się że o 20.30 mamy lot. O 19.00 zawiozę Cię do Camilli- nie wiem ja wytrzymam bez niej ten miesiąc.
-A ty kiedy jedziesz do Stanów? - Harry uśmiecha się dzisiaj jak nigdy dotąd. 
-Dwudziestego do Houston. 
-No bo widzisz tak się składa że gadałem dzisiaj przez telefon z Gemmą i siedemnastego coś do załatwienia w Londynie, no i chętnie poszłaby z Tobą na zakupy.
-Świetnie! Pójdę z chęcią. A teraz zmieniając temat..Niall jesteś już spakowany?
-O cholera. Całkiem o tym zapomniałem - chciałem iść na górę wyciągnąć walizkę, gdy usłyszałem głos:
-A mnie tu zostawisz? - razem z Hazzą zaczęli się śmiać, a ja oczywiście wziąłem ją na ręce i zaniosłem na trzecie piętro. 
-A ty nie masz zamiaru pakować się do Camilli?
-Uwierz, ja już byłam spakowana tamtego dnia- zacząłem wkładać po kolei i gapiła się na mnie śmiejąc się od ucha do ucha.
-A teraz to wypakuj
-Że co niby?!
-Wypakuj. Kupiłeś w Paryżu całe tony ciuchów. Wkładaj je do walizki. 
-Jak sobie życzysz, Princess - próbowałem ją pocałować, ale ona mnie ode pchała.
Wierzę mocno w to, że ten związek ma przyszłość...
***
O dziewiętnastej, tak jak jej obiecałem wyciągnąłem z bagażnika jej torby i weszliśmy do domu Camilli.
-Tylko pamiętaj. Uważaj na siebie. Możesz do mnie zadzwonić nawet w nocy. I tu masz trochę na zakupy z Gemmą - wręczyłem jej do ręki 500 £ i przytuliłem ją mocno, bo wiedziałem że na pocałunek by się nie zgodziła. 
-Dobrze, będę o tym pamiętać. Pa- uśmiechnęła się i zamknęła drzwi domu.
*Oczami Kate*
-I jak? Lepiej między wami? - Camilla zapytała gdy siedziałyśmy w jej pokoju. 
-Powiem Ci że ten wypadek, znowu nas do siebie zbliżył, ale dalej nie jest tak jak kiedyś...

#Wspomnienie 
*Oczami Camilli*
Po tym, gdy dostałam Sms od Kate wyszłam jej na przciwko.
Widziałam ją już z daleka i jej pokiwałam ręką. Przechodziła właśnie przez pasy i usłyszałam głośny huk. Kate na betonie, a kierowca samochodu najwidoczniej spanikował i odjechał...

*Oczami Kate*
-Wiesz, najbardziej szkoda mi...dziecka...-czułam już jak łzy spływają mi po policzkach.
-Będzie dobrze, nie martw się. Zajdziesz jeszcze w ciążę. Będziesz miała dzieci - Camilla zaczęła mnie pocieszać - I sorry że tak pytam, ale właściwie co stało się między Tobą a Niallem?
-Na weselu Hanne. Gdy dowiedziałam się o Clarze, wybiegłam z sali. Podszedł do mnie wtedy chłopak, zaczęliśmy gadać...i wtedy zobaczył nas Niall. Szarpnął mnie i... właściwie nie pamiętam co było dalej...Ale ja go dalej kocham...Nie umiem żyć bez niego...i nie umiem mu wybaczyć...
-To proponuję byś to zrobiła - Cam podała mi mój telefon i włączyłam twittera.
Napisałam tylko "Wybaczam Ci to" myślę że to mu poprawi humor...

 
 

sobota, 23 sierpnia 2014

Chapter 19: Other

Czekałem w szpitalu dobre dwie godziny, aż moje słoneczko wyszło z gabinetu lekarskiego. Nawet się na mnie nie popatrzyła tylko szła w kierunku drzwi. 
-Czekaj no- powiedziałem do niej wstając z plastikowego krzesła.
-Słuchaj- te słowa powiedziała twardo i stanowczo- to, że mnie tu przywiozłeś nie zmienia nic. Nasz związek dalej stoi pod wielkim znakiem zapytania. A teraz pozwól że pójdę do Camilli. Pieszo. - powiedziała i odeszła. Po godzinie byłem już w domu. Położyłem kluczyki z auta na szafce i poszedłem do chłopaków. Wszyscy siedzieli przy stole w jadalni. 
-I jak? Wszystko z nią dobrze? - zapytał mnie Lou a Zayn klepnął po ramieniu. 
-Widzisz z kobietami tak bywa - powiedział Liam a ja zaczołem przeglądać jej zdjęcia w telefonie.
Godzinę później zawibrował mój telefon. Kate. Niemożliwe. Natychmiast odebrałem.
-Hej koteczku! Jak tam? 
-Niall? Tu Camilla. Kate miała wypadek.- Że co?
-Jak to?!
-Gdy szła do mnie, prawie potrąciło ją auto. Jest w szpitalu. Przyjedź jeśli możesz. - Co ja narobiłem? Czemu ja jej nie zawiozłem do Camilli...
-Pięć minut i będę - nerwowo złapałem bluzę i chciałem wyjść ale Lou mnie zatrzymał. 
-Gdzie jedziesz?
-Do szpitala. Katie miała wypadek. 
-Stary nie puszczę Cię w takim stanie za kółko. Jeszcze coś narobisz. Dawaj kluczyki i pojadę z Tobą. - podałem mu kluczyki z mojego samochodu i pojechaliśmy. 
***
Nie lubię przebywać w tym miejscu. Czuję się tu okropnie. Siedziałem razem z Lou na korytarzu, aż wreszcie weszła Camilla. 
-Hej chłopaki.
-Cześć Cam. Co z nią? - Wszystko przeze mnie. Nie wybaczę sobie tego. 
-Jest potłuczona i ma złamaną nogę. 
-Mogę do niej wejść?
-Chyba tak- wstałem z krzesła i wszedłem do sali. Moje słoneczko płakało. Bardzo płakało.
-Hej słońce - powiedziałem bardzo spokojnie - Czemu płaczesz?
-Jak usiądziesz to Ci powiem - usiadłem więc na brzegu łóżka i złapałem jej dłoń. 
-Byłbyś tatą, Niall - popatrzyłem na nią jak na wariata i zacząłem bić się z myślami. Kiedy? Gdzie? Nie znałem teraz odpowiedzi na żadne pytanie. 
-Jesteś pewna? Ale o co chodzi z byłbyś? To będę czy nie?
-Niall jeszcze nie byłam nigdy tak pewna niczego w życiu. A to byłbyś dlatego że je straciłam. Przez ten głupi wypadek poroniłam. - powiedziała te słowa przez łzy. Chciałem ją przytulić, pocieszyć ale ta mnie ode pchała. 
-Myślisz że to coś zmieni? Powiedz mi gdybyś się czuł, gdybym ja mogła wychodzić sobie na spotkana, a ty miałbyś siedzieć cały czas w czterech ścianach. 
-Mam jeszcze jedno pytanie. Jaką mam pewność że to moje dziecko? - zapytałem, odciągając od tamtego tematu. 
-Niall, bo tylko z Tobą to robiłam. Nie pamiętasz trasy koncertowej? Berna, Szwajcarii?  Na początku sama nie miałam pewności. Okres mi się spóźniał, więc zrobiłam test i wyszedł pozytywnie. Nasz dzidziuś miałby już dobry miesiąc- znowu się rozpłakała i nawet mi zakręciła się łza w oku. 
-Ile musisz tu jeszcze siedzieć?
-Nie mam pojęcia. Może wypuszczą mnie na początku sierpnia, może dłużej- wstałem z łózka i udałem się w kierunku drzwi 
- Zaraz wracam.
Lou siedział nerwowo splatając palce, a obok niego Camilla. 
-Louis, nie mogę jechać z wami do Ameryki.
-Nie no, stary, nie gadaj takich głupot. 
-A kto zostanie wtedy z Kate? 
-Nialler, przecież ja też jestem. Pojedziesz w trasę a Kate się wtedy nic nie stanie. Będzie ze mną. 
-Zobaczę - wszedłem z powrotem do sali i powiedziałem jej o moich planach.
-Nie jadę z chłopakami do Ameryki.
-Oszalałeś?! Przecież One Direction bez Ciebie to jak Ziemia bez tlenu. I jak by co. Mieszkam teraz u Cami, a w połowie sierpnia jadę do mamy do Houston, do Stanów. Do mamy. 
-Po jaką cholerę?!
-Chcę poznać moją drugą siostrę, Clarę. Mówiłam Ci o niej. Może nawet się do niej wyprowadzę do Dublina. Byle jak najdalej z tą...
***
Pierwsza noc od ponad miesiąca, przez którą będę sam. Brakuje mi jej. Z nudów zacząłem przeglądać plastikowe skrzynki z naszymi rzeczami. A jeśli to naprawdę będzie koniec? Nie wiem, czy mówiła o tym na poważnie. Nie chcę by to wszystko skończyło się właśnie tak. A może to ja powinienem pokazać jej Dublin?
A nie siostra o której dowiedziała się tydzień temu? 
Natykałem się po kolei na różne rzeczy: zdjęcia, jej starą biżuterię, aż do rąk  wpadł mi jej notatnik. Otworzyłem go na ostatnim wpisie, i przeczytałem: Będę mamą! Ogromnie się cieszę!
I wtedy doszło do mnie że miałbym dziecko z najpiękniejszą i najlepszą kobietą na Ziemi....
 
 

czwartek, 21 sierpnia 2014

Tysiąc Wyświetleń :***

Kochani bardzo dziękuję za ju tysiąc wyświetleń!  Jesteście cudowni! Pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję 
Paula  :***

P.s: Rozdział pojawi się jutro po południu, nie jest jeszcze skończony i chcę by był mega długi :D 
Jeszcze raz dziękuję :***

poniedziałek, 18 sierpnia 2014

Chapter 18: I wonder if this relationship is in general still make any sense ...

Przeżyliśmy kilka cichych dni. Nie mam zamiaru mu popuścić. I najwyraźniej on mi też nie. I w te pięć dni zauważyłam jakim fajnym chłopakiem jest Philip.Codziennie dostawałam słodkie Sms-y. Nie dzwoni, bo gdyby "ON" się dowiedział skończyło by się to fatalnie. Nawet nie używam już jego imienia. Jestem na niego potwornie zła. Był późny wieczór. Siedziałam w naszej sypialni czytając ciekawą książkę, a on siedział przed telewizorem. Jutro muszę się spakować. Umówiłam się z Camillą że mogę u niej trochę pomieszkać aż mu przejdzie....
*Oczami Nialla*
Mój największy skarb już słodko śpi. Nie wiem dlaczego tak wtedy zareagowałem. Byłem nerwowy. To jedyne mądre wytłumaczenie. 
Nie chce mi tego wybaczyć. No ale w końcu mówią: "Gdy ludzie się kochają, kłócą się". Pierwsza nad ranem. Mam jeszcze tylko pięć dni. Jest dwudziesty piąty  lipca a trzydziestego wyjeżdżam w trasę. Nagle zawibrował jej iPhone. Zobaczę. Wyświetliły mi się jej Sms-y do Camilli:
O nie, niech nawet nie myśli że ją stąd wypuszczę. Zostaje ze mną. Koniec kropka. Nie będzie się włóczyć po Londynie z walizkami. 
Ma tu dom i tu zostaje. 
***
Siedziałem razem z Harry'm na dole. Być może że jeszcze śpi. Albo się pakuje. 
-Powiem Ci że gdy Kate się złości, jest jeszcze piękniejsza - Harry.
-Być może. Masz jakiś plan? Hazza zostały mi cztery dni!
-Kompletnie nie wiem - O, schodzi na dół  
-Cześć Hazz - powiedziała swoim anielskim głosem. A ja co? Powietrze? - Wychodzę. Będę o 12.00
-Gdzie się wybierasz? - zapytałem
-A co Ciebie to niby obchodzi? I tak nie znasz. 
-Z tym gościem z wesela?!
-Może znowu złapiesz mnie za rękę i jeszcze może powiesz że jestem Twoją własnością?! - trzasnęła drzwiami i wyszła. 
-Jedziemy - wstałem z kanapy i popatrzyłem na Hazzę.
-Gdzie?
-Za Kate. Nie chcę by stało jej się coś złego. 
-Stary, ale ona nie jest małym dzieckiem. Chcesz ją śledzić?
-Jedziesz ze mną czy nie?
-Jak tam chcesz- wyszliśmy z domu i wsiedliśmy do czarnego Audi Harry'ego. Idzie w kierunku Big Bena. 
-Tylko jedź powoli żeby nas nie zauważyła. 
-Spoko, nie martw się - Ja dobrze widzę?! Ona spotyka się z tym kolesiem z wesela?!
-Tylko nie wysiadaj - Harold powstrzymał mnie, a ciśnienie skoczyło mi na dwieście. 
-Jedź za nimi! Szybko! - Boże co ja wyprawiam? Śledzę moje słońce jak jakiś chory człowiek.
***
Za pięć dwunasta. Zaraz powinna być w domu. Siedziałem w salonie, a Hazza szedł na górę po coś słodkiego. Nagle drzwi się otworzyły i wszedł przez nie mój promień słońca. Ona jest taka piękna. 
-Widziałem Cię - gdy chcę ją odzyskać muszę rozmawiać. 
-Śledziłeś mnie tak?! To już zero prywatności mają ludzie na tym świecie? Wiesz co? Zastanawiam się, czy ten związek ma w ogóle jeszcze jakiś sens...au..- stała i trzymała się mocno za brzuch.
Nagle usłyszałem głośmy dźwięk..Nawet nie wiem czy można zaliczyć to do dźwięków. Moja Kate leżała na podłodze...

Czytasz + Komentujesz = Inspirujesz do dalszego pisania

 Podoba się rozdział? Jak myślicie, czy to już koniec związku Kate i Niallera? Wszystkiego dowiecie się w następnych rozdziałach :)
+
Bardzo was przepraszam że długo nie dodawałam rozdziału, ale po prostu nie było mnie w domu. Myślę że mi to wybaczycie :)
 Pozdrawiam was :* 
Paula :***